Usiadł na brzegu łóżka, wyciągając przed siebie długie nogi. Spoglądał na mnie spod wachlarzu ciemnych rzęs.
-Jestem Emanuel.
-No... Eee cześć?
-To pewnie szok dowiedzieć się, matka jest taką suką. - Spojrzałam na niego zaskoczona.
-Nie lubisz jej.
-To mało powiedziane. - Zagryzłam wargę, próbując go rozgryźć.
-Więc dlaczego?
-Dlaczego tu jestem? - Pokiwałam głową, siadając na fotelu stojącym nieopodal. - A co jeśli powiem ci, że nie tylko stróże próbują się jej pozbyć.
-Chcesz mi wmówić, że wampiry także są przeciwko niej.
-To aż takie dziwne.
-Tak. Nie rozumiem czemu? Jest dla was przyszłością.
-Bądź klęską. Nikt nie chce być pod jej władaniem. Jeżeli jej na to pozwolimy dotychczasowy świat się skończy. - Zaśmiałam się bez krzty humoru.
-Kto by przypuszczał, że bóg i szatan mają jeden cel.
-Nie jesteś jedną z nich.
-To prawda. - Uśmiechnął się do mnie zalotnie.
-Skąd wiesz o ich i naszym istnieniu? - Spuściłam wzrok na swoje splecione dłonie, przypominając sobie o Krisie.
-Mój przyjaciel jest jednym ze stróży.
-Cóż, mogłem się tego spodziewać. - Podniosłam na niego smutny wzrok.
-Gdzie my w ogóle jesteśmy? Jak się stąd wydostać?
-Uważasz, że gdy nienawidzimy oboje tej szmaty, to ci pomogę? Wciąż jesteś tylko dla mnie pożywieniem. Nie stałem się przez to kimś lepszym. - Zacisnęłam zęby.
-A mimo to siedzisz tu, rozmawiasz ze mną, zamiast pić mojej krwi. - Zatarł swoje dłonie, posyłając mi rozbawiony uśmiech.
-No dobra faktycznie, jest trochę inaczej.
-Więc co to za wyspa? Nigdy o takiej nie słyszałam.
-Nic dziwnego. Znajdujemy się w innym wymiarze. - Zrobiłam wielkie oczy, mając nadzieje, że się przesłyszałam.
-Co proszę?
-Inny wymiar złotko. Jest ich całe dwanaście.
-Ale to niemożliwe.
-A wampiry i wilkołaki są możliwe? - Spytał ironicznie. - Pogódź się z prawdą.
-Jak, jak można się przemieszczać między wymiarami? - Ostatnie słowo wymówiłam, jakby było zaklęte. Musiałam uporządkować to sobie w głowie. To wydawało się kurewsko dziwne, ale czy nie tak samo myślałam, gdy dowiedziałam się o wampirach, stróżach i tych kundlach?
-W każdym wymiarze istnieje jeden jedyny portal. Nie można utworzyć innego, ponieważ zachwiała by się równowaga i cały wymiar uległ by zniszczeniu. By przejść przez portal należy mieć klucz. Są to jedyne w swoim rodzaju kamienie, amulety, w skrajnych wypadkach zaklęcia.
-Wiedzą o tym nieliczni, prawda?
-Tak. Inaczej zapanował by chaos. Każdy chciał, by się przemieszczać między wymiarami.
-Jak udało się to Camil?
-Uwięziła jednego z najstarszych wampirów, a zarazem mistrza magii, który ją wszystkiego nauczył w kilka miesięcy.
-Mistrza magii?
-Tak kochaniutka magia istnieje. Miał w posiadaniu dwa klucze. Jak się domyślasz do tego wymiaru zwanego wyspą mroku, a także do smoczego jaja. Tyle jej wystarczało, by się ukrywać i eksperymentować.
-Jak ty się do niej dostałeś?
-Od wielu lat zajmuje się jej poszukiwaniem. Gdy oznajmiłem, że chce być taki jak ona i służyć jej wiecznie, przyjęła mnie w swe łaski.
-Tak po prostu od razu ci zaufała?
-Oczywiście, że nie, ale aktualnie jestem jednym z jej najbardziej zaufanych wampirów.
-Zdradliwy z ciebie oszust. - Uśmiechnął się szelmowsko.- Gdzie jest portal? - Wzruszył ramionami.
-Nie wiem.
-Jak to?
-Portale się przemieszczają. Odnaleźć je może tylko ten kto ma klucz. - Zacisnęłam dłonie w pięści.
-W taki razie murze go zdobyć.
-Wiesz, że porywasz się na śmierć.
-Siedzenie bezczynnie jest porywaniem się na śmierć.
-Nie widzę nic złego w byciu wampirem.
-A ja owszem. - Wstał szybkim ruchem i podszedł do mnie podając mi swoją dłoń.
- Boisz się, że przestał by cie kochać? Musiałby cie zabić.
-Nie wiem o czym mówisz. - Skłamałam.
-Oczywiście. Zapraszam na śniadanie w towarzystwie twej matki. - Przyjęłam jego dłoń i wciąż w piżamie powędrowałam na dół. Stół był nakryty pięknym białym obrusem, a Camil w olśniewającej złotej sukni siedziała na samym, jak zwykle jego czele. Wyglądała ślicznie. W głębi duszy zazdrościłam jej tego wyrafinowanego wyglądu. Stojąc w koszuli nocnej, którą znalazłam w szafie, czułam się przy niej, jak male bezbronne kaczątko, które zostało posłane na pożarcie.
-Usiądź. - Powiedziała łagodnym głosem. Z niechęcią zajęłam miejsce naprzeciwko niej. - Mam nadzieje, że dobrze ci się spało.
-Nie za bardzo. - Powiedziałam kąśliwie.
-Och, no cóż. Chyba mi przykro. - Uniosłam brwi do góry, spoglądając na nią z grymasem nienawiści. Emanuel podsunął mi pod nos kieliszek wody, który przyjęłam z wdzięcznością. Upiłam łyk i spojrzałam w ślad odchodzącego wampira.
-Zamierzasz mnie stąd wypuścić, gdziekolwiek jesteśmy?
-Emanuel w swoim czasie ci wszystko wytłumaczy, ale myślę, że pobędziesz z nami jeszcze przez długi czas. Podoba mi się ta wyspa.
-Mi nie jeżeli chcesz znać moje zdanie.
-Ono jest mało ważne. - Włożyła do idealnych ust kawałek winogrona. - Urządzamy bal z okazji twojego przybycia. - Dodała.
-Tu?
-Tak.
-Kto niby ma się na nim zjawić?
-Tylko kilkadziesiąt zaufanych wampirów. Przy okazji zaprezentuje im Nathaniela.
-Uważasz, że cie poprą?
-Jestem tego pewna. - Parsknęłam, patrząc jej prosto w oczy.
-Żebyś się nie pomyliła.
-O to się nie martw. - Jej głos był chłodny i surowy.
-Czy mogę chociażby opuścić to zamczysko i pozwiedzać wyspę? - Spojrzała na mnie spod przymrużonych powiek.
-W sumie czemu nie.
-Dziękuje za twą łaskę.
niedziela, 23 czerwca 2013
czwartek, 20 czerwca 2013
Rozdział 18
Zacisnęłam zęby i wstałam od stołu. To było dziwne, ale składało się do kupy. Musiałam pogodzić się z faktem, że ta pieprzona suka była moją biologiczną matką. A jedynym moim celem w tej chwili było ją zabić, za nim ona zrobi to ze mną.
-Nie masz nade mną żadnej władzy - Powiedziałam jej prosto w oczy i ruszyłam do pokoju, który miał być zapewne moją sypialnią.
-Stój - Syknęła.
-Wypchaj się - Wściekła wpadłam do komnaty i zatrzasnęłam za sobą ciężkie drzwi. Zrzuciłam z siebie sukienkę i z powrotem założyłam swoje stare ubrania. Co ja mam teraz zrobić? - Zadając sobie to pytanie, przeszukałam cały pokój w poszukiwaniu swojego telefonu, który miała przy sobie jeszcze na lotnisku. Niestety, zadbała o to by się go pozbyć. Zrozpaczona usiadłam na łóżku, twarz chowając w dłoniach. Zaczęłam się kołysać w przód i tył powtarzając sobie, że to tylko koszmar, jednak gdy z powrotem spojrzałam przed siebie miałam ochotę rozpłakać się jak małe dziecko. Nie chciałam stać się kimś takim jak ona. Nie mogłam stracić swojego dotychczasowego życia. Kris'a, który powiedział mi, że mnie kocha i, mimo że nie odpowiedziałam wcale się tego nie domagał. Musiałam się stąd wyrwać. Tylko czy to było w ogóle możliwe? Podeszłam do wielkiego okna, a widok za nim zaparł mi dech w piersiach. Byliśmy na wyspie, a o jej brzeg rozbijały się fale ciemno niebieskiej wody. To nie była Chorwacja, a już na pewno nie Nowy Jork. W taki bądź razie gdzie się znajdowaliśmy? Otworzyłam okno, a zimny wiatr rozwiał moje włosy. Spojrzałam w dół i straciłam wszelką nadzieje na to, że kiedykolwiek się stąd wydostane.
-Nie masz nade mną żadnej władzy - Powiedziałam jej prosto w oczy i ruszyłam do pokoju, który miał być zapewne moją sypialnią.
-Stój - Syknęła.
-Wypchaj się - Wściekła wpadłam do komnaty i zatrzasnęłam za sobą ciężkie drzwi. Zrzuciłam z siebie sukienkę i z powrotem założyłam swoje stare ubrania. Co ja mam teraz zrobić? - Zadając sobie to pytanie, przeszukałam cały pokój w poszukiwaniu swojego telefonu, który miała przy sobie jeszcze na lotnisku. Niestety, zadbała o to by się go pozbyć. Zrozpaczona usiadłam na łóżku, twarz chowając w dłoniach. Zaczęłam się kołysać w przód i tył powtarzając sobie, że to tylko koszmar, jednak gdy z powrotem spojrzałam przed siebie miałam ochotę rozpłakać się jak małe dziecko. Nie chciałam stać się kimś takim jak ona. Nie mogłam stracić swojego dotychczasowego życia. Kris'a, który powiedział mi, że mnie kocha i, mimo że nie odpowiedziałam wcale się tego nie domagał. Musiałam się stąd wyrwać. Tylko czy to było w ogóle możliwe? Podeszłam do wielkiego okna, a widok za nim zaparł mi dech w piersiach. Byliśmy na wyspie, a o jej brzeg rozbijały się fale ciemno niebieskiej wody. To nie była Chorwacja, a już na pewno nie Nowy Jork. W taki bądź razie gdzie się znajdowaliśmy? Otworzyłam okno, a zimny wiatr rozwiał moje włosy. Spojrzałam w dół i straciłam wszelką nadzieje na to, że kiedykolwiek się stąd wydostane.
***
Głuchy huk rozbrzmiał w pokoju. Poczułem pulsujący ból w zaciśniętej ręce.
-Kris! Oszalałeś? - Rudowłosa zerwała się z łóżka i podbiegła do mnie z zaniepokojoną miną. Chwyciła moją dłoń, ale natychmiast ją wyrwałem.
-Zostaw mnie! - Warknąłem przez zaciśnięte zęby. Przyłożyła swoje czoło do mojego i spojrzała mi prosto w oczy.
-Znajdziemy ją. Całą i zdrową. Wierze, że ci się uda. - Wyszeptała. Przymknąłem oczy, powstrzymując tym łzy, które się w nich zebrały.
-Jak? Jak mam ją znaleźć, gdy nie mam zielonego pojęcia gdzie jest i z kim?
-Nie pomyślałeś, że zrobiła to ta suka? - Wtrącił się Tony.
-Mówisz o Camil? - Przytaknął.
-Przecież braliście pod uwagę, że ten chłopak jest je sługą.
-Tak to prawda, ale czego mogła by chcieć od Kay? - Zapytała zamyślona Nina.
-Jeżeli to ona... Musimy jak najszybciej ją znaleźć. Zlokalizować, cokolwiek, co by było choćby małą podpowiedzią. - Powiedziałem rozgorączkowany.
-Byle by szybko. Mama już się zaczyna o nią martwić. - Kiwnąłem głową i odwróciłem się w stronę okna. Na niebie wysoko wisiał już srebrzysty księżyc, który doprowadzał mnie do szału. Kolejny dzień, a ja nie miałem pomysłu co robić. Jeżeli coś się jej stanie, to będzie moja wina. Musiałem jak najszybciej zacząć działać za nim ona zrobi jej krzywde,. Moja Kayla. Gdzie jesteś? Przez ramie spojrzałem na Ton'ego i Nin'e, którzy siedzieli na moim łóżku wtuleni w siebie. Na ten widok mój żołądek zacisnął się boleśnie. Chęć dotknięcia Kayl'i zabijała mnie od środka. Doprowadzało mnie to do szału. Można było mnie porównać do narkomana, który jest na odwyku. Zrobi wszystko, byle by dostać do czego tak pragnie. Swojego narkotyku, uzależnienia.
***
Moje serce biło, jak oszalałe, a zimne powietrze paliło moje płuca. Pod gołymi stopami czułam, jak łamią się suche gałązki. Było ciemno, a jedynym światłem była oddalona poświata księżyca, który delikatnie chował się za chmurami. Co jakiś czas oglądałam się czy mnie goni, jak blisko jest. Kto? No właśnie to jest dobre pytanie. Nie wiedziałam kto to jest, ale była pewna, że jest niebezpieczny. Chce mnie skrzywdzić. Boleśnie. Wzrokiem szukałam jakiegokolwiek schronienia. Na marne. Chciałam krzyknąć, ale wtedy łatwiej by mnie znalazł. Co robić? Głośno dysząc, przystanęłam na chwile i rozejrzałam się dookoła. Nawet nie wiedziałam gdzie jestem. Las? Park? W oddali dostrzegłam połyskujące jezioro, w którym odbijał się już tylko sierp książęca. Nogi miałam, jak z waty, ale nie poddając się ruszyłam w stronę wody. Coś było nie tak z jeziorem. Z jego wnętrza wydobywało się jasne światło. Pochyliłam się nad nim mając nadzieje, że coś zobaczę, ale w tym momencie za plecami usłyszałam chrzęst łamanej gałęzi.
-Tu mi uciekłaś. - Tajemniczy głos rozbrzmiał w mojej głowie. Powoli się wyprostowałam i odwróciłam. Moim oczom ukazała się wielka, owłosiona, zaśliniona bestia. Jej małe wyłupiaste oczka wpatrywały się we mnie z pożądaniem i nienawiścią. Miałam ochotę zwymiotować. Cofnęłam się o krok i o mały włos nie wpadłam do dziwnego jeziora. Cichy śmiech, a potem warknięcie.
-Czego ode mnie chcesz?! - Krzyknęłam zrozpaczona.
-Twojej śmierci czy to tak wiele? - Głośni przełknęłam ślinę i spojrzałam na niego błagająco. - To na nic kochana. To twój koniec. - Powiedział to i skoczył w moją stronę. Z ust wyrwał mi się krzyk, gdy zatopił swoje ostre pazury w moim ciele. Krew trysnęła na ziemie, a ja wpadłam do jeziora, czując jak porywa mnie w swoje sidła. Chciałam krzyczeć lecz nie mogłam. Woda wypełniła moje płuca. Ostatni raz usłyszałam głośny ryk i zapadłam się w ciemność... Cała spocona poderwałam się do góry. Próbując uspokoić oddech rozejrzałam się po pokoju.
-To tylko sen. - Powiedziałam do siebie chicho. -Sen. - Do moich uszu dotarło ciche pukanie. Zarzuciłam na swoje spięte ramiona szlafrok i podreptałam do drzwi, za którymi stał nieznany mi wampir.
-Czego? - Spytałam zgryźliwie.
-Pani kazała cie obudzić.
-Możesz jej przekazać, żeby udławiła się swoją własną krwią. - Uśmiechnął się do mnie i oparł silną dłoń na drzwiach.
-Możemy porozmawiać? - Zadał to pytanie cichym tajemniczym głosem, który brzmiał podobnie, jak ten ze snu. Mimo woli pokiwałam głową i wpuściłam go do komnaty. Czy to był błąd?
Przepraszam, że tak długo nic nie pisałam, ale cierpiałam na brak weny. :)
wtorek, 30 kwietnia 2013
Rozdział 17
Pod policzkiem poczułam zimną, twardą powierzchnie Otworzyłam oczy i zamrugałam parę razy, by przyzwyczaić się to panującego wokół mnie mroku. Dźwignęłam się na łokcie i rozejrzałam się dookoła.
-Już myślałam, że nigdy się nie obudzisz - W ciemności dostrzegłam twarz, młodej blondynki. - Bardzo długo czekałam na tą chwilę.
-Kim ty jesteś? - Wychrypiałam patrząc na nią nienawistnym wzrokiem. Uśmiechnęła się do mnie i kucnęła wdzięcznie koło mnie.
-Camil. Jestem pewna, że o mnie słyszałaś. Twój przyjaciel na pewno ci coś o mnie wspomniał - Oddech uwiązł mi w gardle. - Tak myślałam - Kciukiem otarła moją brodę. Pod jej dotykiem wzdrygnęłam się.
-Precz ode mnie z tymi łapami! - Zawarczałam i poczułam silne uderzenie w brzuch. W sekundę znalazłam się parę metrów dalej od blondynki.
-Nie warz się tak do niej odzywać - Syknął Nathaniel, który nie wiadomo skąd znalazł się przy mnie.
-Uspokój się - Camil wydała rozkaz zimnym tonem, a jej podwładny szybko się odsunął zostawiając mnie jęczącą na podłodze. - Ona jeszcze nie wie.
-Czego?! Czego ode mnie chcesz?!
-Nie krzycz, proszę.
-Porwałaś mnie, a najpierw twój sługus mnie prześladował! Jak mam nie krzyczeć?! - Nathaniel po raz kolejny ruszył w moją stronę, ale powstrzymała go gestem ręki.
-Spokojnie, za chwilę wszystkiego się dowiesz. Kochanie zanieś ją do pokoju. Niech się umyje i przebierze - Musnęła policzek czarnowłosego. Czyli nie był tylko jej podwładnym, ale także kochankiem. Obrzydliwe. Podszedł do mnie i podniósł na nogi.
-Rusz się.
-Wcześniej byłeś bardziej potulny - Zaszydziłam, ale pod jego wzrokiem od razu się zamknęłam i powoli za nim ruszyłam. Rozglądając się dookoła stwierdziłam, że to jakiś zamek. Zaprowadził mnie do wielkiej sypialni, ze złoconym łożem z baldachimem na środku.
-Tam masz łazienkę a w szafie znajdziesz ubranie. Przyjdę po ciebie za pół godziny. Nic nie kombinuj czekam za drzwiami - Powiedział to i zostawił mnie samą. Łazienka była ogromna, a w kafelkach znajdowały się malutkie diamenciki. Wszędzie porozstawiane były zapalone świece. Nalałam wody do wanny i zanurzyłam się w niej, starając się nie myśleć co teraz. Nie miałam pojęcia gdzie się znajduje, bo w Nowym jorku na pewno nie było takiego zamku. Nie wiedziałam co mam zrobić, i jak mam dać znać, że żyje. Wszystko było skomplikowane, i zadawałam sobie tylko jedno pytanie: ''Jak mogłam do tego dopuścić?''. Po krótkiej kąpieli ciasno owinęłam się ręcznikiem i wróciłam do sypialni. Otworzyłam drewnianą szafę i momentalnie się skrzywiłam. Nie znajdowało się w niej nic prócz jakiś dziewczęcych sukienek.
-Chyba epoki im się pomyliły - Stwierdziłam wyjmując jedną i przykładając ją do swojego ciała. Przejrzałam się w lustrze, w srebrnej ramie. Była różowa z mnóstwem falban do ziemi, odrzuciłam ją za siebie i wyjęłam kolejną. Także różowa, tyle, że prosta i satynowa. Nienawidziłam różu. Wszystkie sukienki wylądowały na podłodze a w szafie zastała tylko jedna. Czarna, jedwabna, z wycięciem na plecach w kształcie trójkąta, sięgającego linii bioder. Zrzuciłam z siebie ręcznik, i szybko ją na siebie włożyłam. Wyglądałam jakbym wyszła wprost z bajki, w której grałam czarny charakter. Zrobiłam obrót wokół własnej osi, obserwując swoje odbicie. Rozpuściłam włosy, które kaskadą opadły na ramiona. Było dopuszczalnie. Drzwi do pokoju się otworzyły i stanął w nich Nathaniel. W czarnym garniturze, z czarną koszulą, z zaczesanymi włosami do tyłu. Mój książę się pojawił - Pomyślałam, a potem się skrzywiłam. Co ja pierniczę? - Gestem dłoni wskazał bym do niego podeszła. Z ociąganiem zrobiłam to.
-Idziemy - Pchnął mnie w stronę schodów, z których ze wdziękiem zeszłam. Parę razy się potykając, ale o tym nie należny wspominać. Weszliśmy do komnaty, gdzie na środku stał nakryty stół, a na jego czele siedziała Camil. W krwisto czerwonej sukni z dekoltem w kształcie serduszka. Usiadłam na drugim końcu stołu i spojrzałam na nią z obrzydzeniem. Była tak piękna, że miałam ochotę ją za to zabić.
-Miałam nadzieje, że wybierzesz właśnie tą.
-Tylko ta się nadawała - Stwierdziłam oschle. Wydymała swoje wargi, które były pod kolor sukienki i spojrzała na mnie ostro.
-Twoja kultura, pozostawia wiele do życzenia.
-To twoje zdanie - Upiła łyk, jak mniemam wina z kieliszka i przez chwile rozkoszowała się jego smakiem.
-Myślę, że powinnaś poznać prawdę.
-Jaką prawdę?
-To ja cie urodziłam - Wybuchnęłam śmiechem.
-Dobry żart.
-W dniu, w którym mnie przemieniono w stróża, urodziłaś się. Zostawiłam cie w szpitalu. Potrzebowałam czasu, którego mi nie dano. Potem chciałam cie odzyskać ale okazało się to trudne, udało mi się dopiero po szesnastu latach.
-Łżesz.
-To twoim zdaniem, z jakiego powodu jestem tobą tak zainteresowana? - Nic nie odpowiedziałam, przez co na jej ustach pojawił się uśmiech. - Jesteś moją córką, pogódź się z tym. Spójrz na mnie, widzisz podobieństwo. Nie zaprzeczaj - Przełknęłam głośno ślinę.
-Co dalej?
-Zostaniesz kimś takim jak ja.
-Co?!
-Takie jest twoje przeznaczenie skarbie.
-Musiałabym być najpierw stróżem, a nim nie jestem - Wytłumaczyłam nerwowo.
-Nathaniel też nie był zwykłym wampirem.
-Ludzi nie możesz zmieniać, bo umierają, więc wypróbowałaś to na wampirze - Powiedziałam cicho. Radośnie zaklaskała w dłonie.
-Dokładnie.
-Nie możesz! - Uśmiechnęła się, odsłaniając idealnie białe zęby.
-Ależ mogę i to zrobię.
-Już myślałam, że nigdy się nie obudzisz - W ciemności dostrzegłam twarz, młodej blondynki. - Bardzo długo czekałam na tą chwilę.
-Kim ty jesteś? - Wychrypiałam patrząc na nią nienawistnym wzrokiem. Uśmiechnęła się do mnie i kucnęła wdzięcznie koło mnie.
-Camil. Jestem pewna, że o mnie słyszałaś. Twój przyjaciel na pewno ci coś o mnie wspomniał - Oddech uwiązł mi w gardle. - Tak myślałam - Kciukiem otarła moją brodę. Pod jej dotykiem wzdrygnęłam się.
-Precz ode mnie z tymi łapami! - Zawarczałam i poczułam silne uderzenie w brzuch. W sekundę znalazłam się parę metrów dalej od blondynki.
-Nie warz się tak do niej odzywać - Syknął Nathaniel, który nie wiadomo skąd znalazł się przy mnie.
-Uspokój się - Camil wydała rozkaz zimnym tonem, a jej podwładny szybko się odsunął zostawiając mnie jęczącą na podłodze. - Ona jeszcze nie wie.
-Czego?! Czego ode mnie chcesz?!
-Nie krzycz, proszę.
-Porwałaś mnie, a najpierw twój sługus mnie prześladował! Jak mam nie krzyczeć?! - Nathaniel po raz kolejny ruszył w moją stronę, ale powstrzymała go gestem ręki.
-Spokojnie, za chwilę wszystkiego się dowiesz. Kochanie zanieś ją do pokoju. Niech się umyje i przebierze - Musnęła policzek czarnowłosego. Czyli nie był tylko jej podwładnym, ale także kochankiem. Obrzydliwe. Podszedł do mnie i podniósł na nogi.
-Rusz się.
-Wcześniej byłeś bardziej potulny - Zaszydziłam, ale pod jego wzrokiem od razu się zamknęłam i powoli za nim ruszyłam. Rozglądając się dookoła stwierdziłam, że to jakiś zamek. Zaprowadził mnie do wielkiej sypialni, ze złoconym łożem z baldachimem na środku.
-Tam masz łazienkę a w szafie znajdziesz ubranie. Przyjdę po ciebie za pół godziny. Nic nie kombinuj czekam za drzwiami - Powiedział to i zostawił mnie samą. Łazienka była ogromna, a w kafelkach znajdowały się malutkie diamenciki. Wszędzie porozstawiane były zapalone świece. Nalałam wody do wanny i zanurzyłam się w niej, starając się nie myśleć co teraz. Nie miałam pojęcia gdzie się znajduje, bo w Nowym jorku na pewno nie było takiego zamku. Nie wiedziałam co mam zrobić, i jak mam dać znać, że żyje. Wszystko było skomplikowane, i zadawałam sobie tylko jedno pytanie: ''Jak mogłam do tego dopuścić?''. Po krótkiej kąpieli ciasno owinęłam się ręcznikiem i wróciłam do sypialni. Otworzyłam drewnianą szafę i momentalnie się skrzywiłam. Nie znajdowało się w niej nic prócz jakiś dziewczęcych sukienek.
-Chyba epoki im się pomyliły - Stwierdziłam wyjmując jedną i przykładając ją do swojego ciała. Przejrzałam się w lustrze, w srebrnej ramie. Była różowa z mnóstwem falban do ziemi, odrzuciłam ją za siebie i wyjęłam kolejną. Także różowa, tyle, że prosta i satynowa. Nienawidziłam różu. Wszystkie sukienki wylądowały na podłodze a w szafie zastała tylko jedna. Czarna, jedwabna, z wycięciem na plecach w kształcie trójkąta, sięgającego linii bioder. Zrzuciłam z siebie ręcznik, i szybko ją na siebie włożyłam. Wyglądałam jakbym wyszła wprost z bajki, w której grałam czarny charakter. Zrobiłam obrót wokół własnej osi, obserwując swoje odbicie. Rozpuściłam włosy, które kaskadą opadły na ramiona. Było dopuszczalnie. Drzwi do pokoju się otworzyły i stanął w nich Nathaniel. W czarnym garniturze, z czarną koszulą, z zaczesanymi włosami do tyłu. Mój książę się pojawił - Pomyślałam, a potem się skrzywiłam. Co ja pierniczę? - Gestem dłoni wskazał bym do niego podeszła. Z ociąganiem zrobiłam to.
-Idziemy - Pchnął mnie w stronę schodów, z których ze wdziękiem zeszłam. Parę razy się potykając, ale o tym nie należny wspominać. Weszliśmy do komnaty, gdzie na środku stał nakryty stół, a na jego czele siedziała Camil. W krwisto czerwonej sukni z dekoltem w kształcie serduszka. Usiadłam na drugim końcu stołu i spojrzałam na nią z obrzydzeniem. Była tak piękna, że miałam ochotę ją za to zabić.
-Miałam nadzieje, że wybierzesz właśnie tą.
-Tylko ta się nadawała - Stwierdziłam oschle. Wydymała swoje wargi, które były pod kolor sukienki i spojrzała na mnie ostro.
-Twoja kultura, pozostawia wiele do życzenia.
-To twoje zdanie - Upiła łyk, jak mniemam wina z kieliszka i przez chwile rozkoszowała się jego smakiem.
-Myślę, że powinnaś poznać prawdę.
-Jaką prawdę?
-To ja cie urodziłam - Wybuchnęłam śmiechem.
-Dobry żart.
-W dniu, w którym mnie przemieniono w stróża, urodziłaś się. Zostawiłam cie w szpitalu. Potrzebowałam czasu, którego mi nie dano. Potem chciałam cie odzyskać ale okazało się to trudne, udało mi się dopiero po szesnastu latach.
-Łżesz.
-To twoim zdaniem, z jakiego powodu jestem tobą tak zainteresowana? - Nic nie odpowiedziałam, przez co na jej ustach pojawił się uśmiech. - Jesteś moją córką, pogódź się z tym. Spójrz na mnie, widzisz podobieństwo. Nie zaprzeczaj - Przełknęłam głośno ślinę.
-Co dalej?
-Zostaniesz kimś takim jak ja.
-Co?!
-Takie jest twoje przeznaczenie skarbie.
-Musiałabym być najpierw stróżem, a nim nie jestem - Wytłumaczyłam nerwowo.
-Nathaniel też nie był zwykłym wampirem.
-Ludzi nie możesz zmieniać, bo umierają, więc wypróbowałaś to na wampirze - Powiedziałam cicho. Radośnie zaklaskała w dłonie.
-Dokładnie.
-Nie możesz! - Uśmiechnęła się, odsłaniając idealnie białe zęby.
-Ależ mogę i to zrobię.
sobota, 27 kwietnia 2013
Rozdział 16
Położyłam ręce na jego klatce piersiowej i z całej siły odepchnęłam od siebie.
-Tony, co ty do kurwy nędzy wyrabiasz?! - Cofnął się o kilka kroków i uśmiechnął się szeroko.
-Dzięki ci boże - Spojrzałam na niego jak na wariata.
-Kurwa idioto! Wytłumacz mi to!
-Okey spokojnie, nie krzycz tak. Wsiądź do samochodu - Przez chwile stałam nieruchomo, ale w końcu się przemogłam i wsiadłam. Przekręcił kluczyki w stacyjce, nastawił cicho radio i ruszył. - Ja wciąż czekam - Przypomniałam mu natarczywie.
-Myślałem, że zabujałem się we własnej siostrze.
-Co proszę?
-To co słyszysz. Nie wiedziałem co z tym zrobić i żeby sprawdzić czy tak na prawdę jest musiałem cie pocałować. Nic nie poczułem.
-Nie mogłeś przyjść i mi o tym powiedzieć?
-Nie umiałem. Byłem zły na siebie. Nie kontrolowałem swojego zachowania. Przepraszam cie za te swoje odpały. Wcale tego nie chciałem.
-Jesteś głupi. Jak w ogóle mogło ci to przyjść do głowy? - Wzruszył ramionami. Zerknął na mnie i uśmiechnął się niewinnie. - Zapomniałabym, jedziemy do Chorwacji.
-Co? Jak to?
-Tata ma tam kolejną sesje i jedziemy z nim na tydzień. Ja, ty, Nina i Kris - Popatrzył na mnie znacząco, gdy wypowiedziałam imię Kris'a.
-Po tym co dziś zobaczyłem, mam rozumieć, że to coś więcej.
-Powiedział, że się we mnie zakochał.
-Wiem - Posłałam mu zaskoczone spojrzenie.
-Czemu mi nie powiedziałeś?!
-To było jego zadanie.
-Pff, faceci.
-Kayla, jeżeli przez ciebie spóźnimy się na samolot, własnoręcznie cie uduszę! - Usłyszałam niecierpliwy głos Ton'ego.
-No już idę! - Włożyłam do walizki ostatnią parę spodni, szybko ją zapięłam i zbiegłam na dół targając ją za sobą. - Ileż można na was czekać? - Spojrzałam na zebraną czwórkę w salonie. Nina zaśmiała się, ale tata, Tony i Kris posłali mi bardzo wściekłe spojrzenie.
-Idziemy, bo ją zabije - Uśmiechnęłam się szeroko i poczłapałam za nimi do taksówki. Tata usiadł z przodu zostawiając nam trochę swobody, choć nie tyle ile by mi się teraz przydało. Kris splótł swoje palce z moimi, w delikatnym uścisku. Spojrzał na mnie z lekkim niepokojem, którego nie mogłam rozszyfrować Tony bez żadnego skrepowania obmacywał Nine, która broniła się przed nim jak tylko mogła. Czułam się teraz jak w równoległym świcie. Tego bez wampirów, w którym można było odpocząć od problemów. Po długim locie, wieczorem dotarliśmy do hotelu. Pokój miałam dzielić z Niną, ale Tony oznajmił nam, że ona śpi u niego, tak więc ja zostałam z Krisem. Tata nie będzie zadowolony - Pomyślałam, gdy wielką walizkę położyłam na łóżku małżeńskim. Chłopak stanął za mną i położył swoje ręce na moich biodrach. Uśmiechnęłam się i otworzyłam walizkę, z której wysypała się moja bielizna. Najbardziej w oczy rzucały się czerwone stringi z koronki.Wziął je w jedną rękę i przyjrzał się im ze zbereźnym uśmiechem.
-Bardzo ładne. Może chcesz mi je na sobie zaprezentować? - Wyrwałam bieliznę mu i wypielam język.
-Idiota! Idę się kąpać - Powiedziałam zamykając za sobą drzwi od łazienki.
-Może chcesz bym ci towarzyszył? - Oparłam się o ścianę i wywróciłam oczami.
-Nie - Weszłam pod prysznic i zaczęłam nucić pod nosem, gdy ciepłe krople obmywały moją skórę. Obawiałam się tej chwili, gdy zgaśnie światło i zostaniemy tylko my dwoje. Za piżamę robiła mi stara koszulka Ton'ego i dresowe krótkie spodenki. Przyjrzałam się sobie w lustrze i pożałowałam, że nie zainwestowałam w coś bardziej kobiecego. Przeczesałam palcami mokre włosy i wróciłam do sypialni. Kris leżał na łóżku z zamkniętymi oczami i rękoma skrzyżowanymi za głową. - Teraz możesz iść ty - Na dźwięk mojego głosu otworzył oczy. Leniwie wzrokiem wędrował po moim ciele. Zaczynając od nóg kończąc na oczach. Uśmiechnął się tajemniczo, wstał i swobodnym krokiem powędrował do toalety. Usiadłam na fotelu, który stał w rogu i chwyciłam swoją komórkę. Miałam jedną nieodebraną wiadomość.
-Tony, co ty do kurwy nędzy wyrabiasz?! - Cofnął się o kilka kroków i uśmiechnął się szeroko.
-Dzięki ci boże - Spojrzałam na niego jak na wariata.
-Kurwa idioto! Wytłumacz mi to!
-Okey spokojnie, nie krzycz tak. Wsiądź do samochodu - Przez chwile stałam nieruchomo, ale w końcu się przemogłam i wsiadłam. Przekręcił kluczyki w stacyjce, nastawił cicho radio i ruszył. - Ja wciąż czekam - Przypomniałam mu natarczywie.
-Myślałem, że zabujałem się we własnej siostrze.
-Co proszę?
-To co słyszysz. Nie wiedziałem co z tym zrobić i żeby sprawdzić czy tak na prawdę jest musiałem cie pocałować. Nic nie poczułem.
-Nie mogłeś przyjść i mi o tym powiedzieć?
-Nie umiałem. Byłem zły na siebie. Nie kontrolowałem swojego zachowania. Przepraszam cie za te swoje odpały. Wcale tego nie chciałem.
-Jesteś głupi. Jak w ogóle mogło ci to przyjść do głowy? - Wzruszył ramionami. Zerknął na mnie i uśmiechnął się niewinnie. - Zapomniałabym, jedziemy do Chorwacji.
-Co? Jak to?
-Tata ma tam kolejną sesje i jedziemy z nim na tydzień. Ja, ty, Nina i Kris - Popatrzył na mnie znacząco, gdy wypowiedziałam imię Kris'a.
-Po tym co dziś zobaczyłem, mam rozumieć, że to coś więcej.
-Powiedział, że się we mnie zakochał.
-Wiem - Posłałam mu zaskoczone spojrzenie.
-Czemu mi nie powiedziałeś?!
-To było jego zadanie.
-Pff, faceci.
-Kayla, jeżeli przez ciebie spóźnimy się na samolot, własnoręcznie cie uduszę! - Usłyszałam niecierpliwy głos Ton'ego.
-No już idę! - Włożyłam do walizki ostatnią parę spodni, szybko ją zapięłam i zbiegłam na dół targając ją za sobą. - Ileż można na was czekać? - Spojrzałam na zebraną czwórkę w salonie. Nina zaśmiała się, ale tata, Tony i Kris posłali mi bardzo wściekłe spojrzenie.
-Idziemy, bo ją zabije - Uśmiechnęłam się szeroko i poczłapałam za nimi do taksówki. Tata usiadł z przodu zostawiając nam trochę swobody, choć nie tyle ile by mi się teraz przydało. Kris splótł swoje palce z moimi, w delikatnym uścisku. Spojrzał na mnie z lekkim niepokojem, którego nie mogłam rozszyfrować Tony bez żadnego skrepowania obmacywał Nine, która broniła się przed nim jak tylko mogła. Czułam się teraz jak w równoległym świcie. Tego bez wampirów, w którym można było odpocząć od problemów. Po długim locie, wieczorem dotarliśmy do hotelu. Pokój miałam dzielić z Niną, ale Tony oznajmił nam, że ona śpi u niego, tak więc ja zostałam z Krisem. Tata nie będzie zadowolony - Pomyślałam, gdy wielką walizkę położyłam na łóżku małżeńskim. Chłopak stanął za mną i położył swoje ręce na moich biodrach. Uśmiechnęłam się i otworzyłam walizkę, z której wysypała się moja bielizna. Najbardziej w oczy rzucały się czerwone stringi z koronki.Wziął je w jedną rękę i przyjrzał się im ze zbereźnym uśmiechem.
-Bardzo ładne. Może chcesz mi je na sobie zaprezentować? - Wyrwałam bieliznę mu i wypielam język.
-Idiota! Idę się kąpać - Powiedziałam zamykając za sobą drzwi od łazienki.
-Może chcesz bym ci towarzyszył? - Oparłam się o ścianę i wywróciłam oczami.
-Nie - Weszłam pod prysznic i zaczęłam nucić pod nosem, gdy ciepłe krople obmywały moją skórę. Obawiałam się tej chwili, gdy zgaśnie światło i zostaniemy tylko my dwoje. Za piżamę robiła mi stara koszulka Ton'ego i dresowe krótkie spodenki. Przyjrzałam się sobie w lustrze i pożałowałam, że nie zainwestowałam w coś bardziej kobiecego. Przeczesałam palcami mokre włosy i wróciłam do sypialni. Kris leżał na łóżku z zamkniętymi oczami i rękoma skrzyżowanymi za głową. - Teraz możesz iść ty - Na dźwięk mojego głosu otworzył oczy. Leniwie wzrokiem wędrował po moim ciele. Zaczynając od nóg kończąc na oczach. Uśmiechnął się tajemniczo, wstał i swobodnym krokiem powędrował do toalety. Usiadłam na fotelu, który stał w rogu i chwyciłam swoją komórkę. Miałam jedną nieodebraną wiadomość.
Udanej nocy. Nina.
Głupi rudzielec. Bawiąc się telefonem rozmyślałam nad wiadomością. Na wiele sposobu można spędzić noc z chłopakiem, by była udana, ale do głowy przychodziła mi tylko jedna. Nie, nie. Na pewno nie - Pomyślałam i wkradłam się pod kołdrę. Przytuliłam się do poduszki i nasłuchiwałam dźwięków z łazienki. Gdy woda przestała lecieć zamknęłam oczy i wyczekiwałam, aż Kris położy się koło mnie. Dzwięk otwieranych drzwi, kroków stawianych na drewnianej podłodze wywołał u mnie niewyjaśniony dreszczyk.
-Udajesz, że śpisz? - Szepnął mi do ucha, oddechem łaskocząc szyje. Odwróciłam się w jego stronę i pokręciłam głową. Nachylał się nade mną, a nasze usta dzieliły tylko milimetry. Nie miał koszulki, a mokre włosy opadały na czoło. Mimo woli odgarnęłam je do góry co wywołało u niego uśmiech. Musnął moje wargi, kciukiem gładząc mój policzek. Po krótkim, ale satysfakcjonującym pocałunku położył się obok. Wtuliłam się w jego tors, wdychając zapach mięty.
-Kocham cie Kay - Wyszeptał chowając twarz w moich włosach.
Cały tydzień spędziliśmy na plaży, a ostatniego dnia Tata zrobił nam pamiątkowe zdjęcia. Ciężko było mi się z nim pożegnać, tym bardziej, że nie wiedziałam, kiedy znów go zobaczę. Z żalem wsiadłam do samolotu żegnając tatę i Chorwację.
-Muszę iść, bo się zsikam.
- Zawsze musisz wszystko opóźniać - Posłałam Ton'emu zranione spojrzenie i popędziłam do łazienki. Wyszłam z kabiny z zamiarem poprawienia włosów, ale potknęłam się o czyjąś nogę i upadłam na zimne kafelki. Zadarłam głowę do góry i napotkałam twarz Nathaniela.
-Witaj, moja droga.
-Kim ty jesteś?! - Chciałam dźwignąć się do góry, ale nadepnął na moją dłoń. Wściekła zasyczałam z bólu.
-Przyszedł czas, abyś ją poznała.
-Kogo? - O czym on bredził? Był jakiś nawiedzony? - Kogo?! - Powtórzyłam pytanie, gdy mi nie opowiedział. Po raz kolejny chciałam wydać z siebie głos, ale przyłożył mi do buzi szmatkę, nasączoną dziwnie pachnącą substancją. Obraz stawał się mniej wyraźni, oczy same się zamykały, aż wszystko znikło.
środa, 24 kwietnia 2013
Rozdział 15
-Przestań stroić fochy. Przynajmniej póki jest tata. Nie możesz mi tego popsuć, nie wiem kiedy go znów zobaczę - Powiedziałam na wstępie wchodząc do pokoju Ton'ego. Na mój widok założył słuchawki na uszy i odwrócił się w stronę komputera. Jak baba. Podeszłam do niego i zerwałam słuchawki. - O co ci chodzi?! - Wstał i szybkim ruchem pchnął mnie na ścianę.
-Zachowałaś się jak idiotka. To, że nie dogadujesz się z mamą i tatuś cie zostawił nie czyni z ciebie małej i bezbronnej. Może i jesteś moją siostrą, ale lepiej znam Kris'a i nie pozwolę, żeby przez ciebie zginął. Mam dosyć twojego dziecinnego zachowania. - Moje wargi zadrżały. Co mu odbija? Odepchnęłam go od siebie i spojrzałam groźnie.
-Nic ci nie zrobiłam! Czemu się na mnie wyżywasz?! - Zacisnął szczękę i zamknął oczy.
-Przepraszam. Poniosło mnie. - Wyszeptał.
-Tony co jest? - Podszedł do mnie i chwycił moje ręce w delikatnym uścisku. Otworzył oczy i spojrzał na mnie bezradnie.
-Wcale tego nie chciałem. - Powiedział musnął mój policzek i wyszedł, zostawiając mnie bez odpowiedzi. Co to do cholery jasnej było? Coś mnie tknęło i usiadłam przy jego komputerze. Chciałam włączyć jego ostatnie rozmowy, ale zabezpieczone były hasłem. Kurde! Zbiegłam na dół i weszłam do kuchni. Tata i mama siedzieli przy nakrytym stole, zagłębieni w rozmowie. Zauważając moją obecność umilkli.
-Gdzie Tony? - Spytał tata.
-Wyszedł. Powiedział, że ma coś do załatwienia. - Usiadłam miedzy nimi i wbiłam wzrok w ojca. - Opowiadaj. Jak tam było? Gdzie jedziesz następnie? Kiedy wrócisz? - Zaśmiał się i włożył do ust pełen widelec.
-Powoli, nie wszystko na raz. - Wywróciłam oczami, uśmiechając się.
-No to gdzie następnie?
-Chorwacja. - Popatrzyłam na niego zdziwiona.
-Pojadę z tobą! - Skwitowałam radośnie.
-To świetny pomysł. Mógłby pojechać też Tony i tamci jego koledzy, na przykład Kris - Powiedziała mama z uśmiechem. Zerknęłam na nią ze skwaszoną miną. Pomysł był fajny. Szkoda tylko, że żaden z nich nie chce się do mnie odzywać.
-Czemu nie - Powiedział tata po chwili namyślenia. - Jedziemy tam wprawdzie tylko na tydzień, ale myślę że i tak wspaniale będziecie się bawić. - Wymusiłam uśmiech i zabrałam się do jedzenia, już nic nie dodając. No to po udanych wakacjach w Chorwacji.
Wieczór przyszedł szybko. Ton'ego nadal nie było, a koniecznie musiałam dowiedzieć się o co mu chodziło. Ostatnio zrobił się jakiś dziwny, to na pewno nie tylko przez mój wybryk na imprezie. To coś więcej. Zrezygnowana położyłam się na łóżku. Jutrzejszy dzień miała spędzić z tatą, a pojutrze mieliśmy wyjechać. Został tylko jeden szczegół. Nie oznajmiłam tego jeszcze Krisowi. Osobiście szczerze wątpiłam, że się zgodzi, ale nie było co mu się dziwić. Wzięłam komórkę i wybrałam jego numer, ale nie odważyłam się wcisnąć zielonej słuchawki. Wyjdę na idiotkę, gdy się o to go spytam, po tym co zrobiłam. Przekręciłam się na brzuch i wyjrzałam przez okno balkonowe. Na niebie widać już było księżyc. Noc tajemnicza, pełna niebezpieczeństw dzięki czemu stawała się jeszcze piękniejsza. Groźna, zmysłowa, kusząca niczym prawdziwa kobieta. Z moich poetyckich rozmyślań wyrwał mnie dźwięk mojej komórki. W pokoju rozległa się piosenka The Pretty Reckless. Tata nigdy jej nie lubił. Numer był mi nieznany i odebrałam dopiero po chwili.
-Halo? - Spytałam bezpiecznie.
-Cześć Kay tu Nina.
- Och - Uśmiechnęłam się do siebie, bo do głowy przyszedł mi świetny pomysł. - Wiesz ja i Tony pojutrze jedziemy na tydzień do Chorwacji. Może ty i Kris też się zabierzecie? Bardzo mi na tym zależy.
-Chorwacja?! Ty się jeszcze pytasz? Jasne, że jedziemy, choćbym miała zaciągnąć Kris'a tam siłą, ale to chyba nie będzie potrzebne, bo w końcu ty jedziesz.
-Nie byłabym tego taka pewna. Zrobiłam coś głupiego i Kris się na mnie gniewa.
-To wyjaśnia czemu na wszystkich tak warczy. Gdy chciałam z nim pogadać prawie zabił mnie wzrokiem.
-Aż tak źle? - Zagryzłam wargę z poczuciem winy.
-Może spróbujesz z nim pogadać?
-Wątpię, że to pomoże. Raczej nie chciałby ze mną rozmawiać.
-Gadasz bzdury. Przyjdź to akademii, a przy okazji wszystko sobie ustalimy. - Westchnęłam niepewnie. - Nawet się nie zastanawiaj, tylko szybko masz tu przyjść.
-No dobrze.
-Do zobaczenia. - Rozłączyłam się, założyłam buty i z obawami wyszłam z domu.
Ogród na tyłach akademii był naprawdę piękny. Niemal się w nim zakochałam. Kto tu wchodził, wychodzić nie chciał. Kris siedział na drewnianej huśtawce, pod starym drzewem. Nie zauważył, że przyszłam, póki nie usiadłam koło niego.
-Nic nie mów - Zaczęłam na wstępie. - Wiem, że nie powinnam przychodzić, ale nie mogę na to pozwolić, nie moge cie stracić. Jesteś dla mnie zbyt ważny. Może to głupie, bo tak na prawdę nie znamy się, aż tak by można było wyciągnąć takie wnioski, ale tak jest. To co zrobiłam... Zachowałam się jak nieodpowiedzialne dziecko. Po raz kolejny. Nie zmienię tego jaka jestem.
-Nie chce byś się zmieniała, zakochałem się w tobie takiej nie innej - Spojrzałam na niego nie dowierzając.
-Zakochałeś się? - Wzruszył ramionami patrząc na swoje splecione ręce.
-To jest dopiero nieodpowiedzialne... - Reszta słów utonęła w naszym pocałunku. Pocałunku niosącym nadzieje na lepsze jutro. Chwycił mnie w tali i posadził sobie na kolanach, gładząc mnie po plecach.
-Przepraszam, że przerywam w tym ekscytującym momencie, ale muszę coś wyjaśnić sobie z moją siostrą. - Usłyszałam za sobą oschły głos Ton'ego. Zerwałam się na równe nogi z rumieńcem na twarzy.
-Tony co ty tu robisz?
-Chodź - Nie odpowiedział na moje pytanie tylko ruszył do wyjścia. Pochyliłam się nad Krisem i uśmiechnęłam się niepewnie.
-Jedziemy do Chorwacji - Szepnęłam i pobiegłam z bratem. - Zaczekaj! - Krzyknęłam do niego, gdy miał wsiadać już do samochodu. Odwrócił się w moją stronę, podszedł do mnie i mnie pocałował.
czwartek, 18 kwietnia 2013
Rozdział 14
Z krzykiem zerwałam się do góry. Leżałam tak gdzie zemdlałam, z tą tylko różnicą, że teraz oczy wszystkich imprezowiczów były skierowane na mnie. Susan padła na kolana obok mnie, odgarniając włosy z mojej twarzy.
-Jej, jak dobrze że cie znaleźliśmy.- Spojrzałam na nią zdziwiona. Przecież nie mogło mnie nie być, aż tak długo. Gdy o tym pomyślałam, zdałam sobie sprawę, że w parku jest już widno.
-O cholera. - Wstałam szybko, aż zakręciło mi się w głowie. Przytrzymałam się ramienia chłopaka, który stał koło mnie. - Sorry. - Chwiejnym krokiem ruszyłam w stronę wyjścia z parku.
-Gdzie idziesz? - Spytała Susan, zrównując się ze mną.
-Muszę wrócić do domu.
-Szkoda, jeżeli chcesz to poproszę kogoś, żeby cie odwiózł.
-Było by miło. - Uśmiechnęła się i pobiegła w stronę grupki chłopaków. Było mi wszystko jedno, kto to będzie, zależało mi tylko na szybkim dostaniu się do Kris'a. Zatrzymałam się przy samochodzie, którym tu przyjechałam i zaczekałam na Susan. Razem z nią przyszło dwóch chłopaków.
-To Mark i Dany. - Spojrzałam na dwie obce mi twarze. Mark był wysokim brunetem o brązowych oczach, szeroki uśmiechu i wielkich barach. Dany był jego bliźniakiem tylko blondynem, ten sam sposób ułożenia włosów na żel, ta sama postawa, ten sam uśmiech. Wzruszyłam ramionami i uśmiechnęłam się do nich krzywo.
-Ja jestem Kayla.
-Wiemy. - Powiedział Dany. - Znamy twojego brata.
-Och, to chyba fajnie? - Mój głos nie brzmiał zbyt pewnie, nie obchodziło mnie czy znali mojego brata, czy też nie. Byle by odwieźli mnie do domu.
-Do zobaczenia. - Pożegnała się blondynka, całując mój policzek.
-Na razie. - Poczłapałam się za chłopakami do ich wozu, ciągle czując mdłości i zawroty głowy. Usadowiłam się na tylnym siedzeniu razem z Markiem i po chwili zmierzaliśmy już do mojego domu.
- Kumplujesz się też z Krisem. - Stwierdził blondyn i mimo że nie było to pytanie, kiwnęłam głową.
-Tak, no i co z tego?
- Nie wiem czy wiesz, ale nie przepadamy za sobą. - Spojrzałam na niego, zaniepokojona tonem jego głosu.
-To nie moja sprawa.
-Nie? - Zaczął Mark, kładąc rękę na moim udzie.
-Nie i bierz ode mnie tą łapę! -Odsunęłam się od niego na tyle ile mogłam, ale wiedziałam, że i tak nie ucieknę Wpadłam w pułapkę.
-Twój braciszek i Kris, zrobili kiedyś coś czego nie powinni.
-Nie obchodzi mnie co zrobili, ja nie brałam w tym udziału. - Brunet przysunął się do mnie i uśmiechnął się szyderczo.
-Kochanie...
-Daruj sobie głupku i tak się nie boje. Co możesz mi zrobić? Zabijesz mnie? - Posłałam mu wyzywające spojrzenie, co nie było dobrym pomysłem, bo chwycił mnie za nadgarstki i przycisnął mocniej do fotela. Jedną ręką odpiął guzik moich spodni.
-Są gorsze rzeczy niż śmierć.- Zacisnęłam zęby próbując się wyrwać z uścisku, ale na marne.
-I tak tego nie zrobisz, bo zgnijesz w pierdlu. Nie przemyślałeś tego. Gdyby tylko ktoś nie wiedział, że jestem z wami, może i mielibyście jakąś szanse, a tak? Przykro mi, więc puszczaj mnie gnojku i po prostu odwieź do domu. - Mówiłam to wszystko pewnie, patrząc mu prosto w oczy, uśmiechając się złowrogo. Oblizał wargi i odsunął się zawiedziony. Odetchnęłam z satysfakcją. Po kilku minutach zatrzymaliśmy się pod moim domem, szybko wysiadłam z auta i spojrzałam na moich niedoszłych oprawców. - I tak mu powiem.- Zatrzasnęłam drzwi i wbiegłam do domu, ale nikogo nie zastałam w środku. Wzięłam szybki prysznic, przebrałam się, a gdy chciałam wezwać taksówkę okazało się, że zgubiłam telefon. Z frustracją zadzwoniłam z domowego. Po nie całej godzinie byłam już w akademii. Kris'a już wypisali i z tego co wyjaśniła mi pielęgniarka był w swoim pokoju. Po kilku trudnościach wpadłam tam zdyszana. Tony i Kris siedzieli na zaścielonym łóżku, przyglądając mi się ze złością w oczach.
-Nie ważne co zrobi... - Nie skończyłam, bo Tony rzucił mi swój telefon, który złapałam w locie i spojrzałam na wyświetlacz. Oddech uwiązł mi w gardle. Przed oczami miałam zdjęcie, gdy siedziałam na kolanach jakiegoś chłopaka, odchylona w tył bez bluzki, a moje pół przytomne spojrzenie utkwione było wprost w obiektywie. Jak to możliwe? Nie pamiętałam tego.Wybrałam kolejne. Na tym leżałam na nim, całując go w usta. To zdjęcie wyglądało, jak wyjęte z filmu porno. Nie miałam odwagi oglądać następnych. - Skąd to masz?
-Dostałem rano SMS-em . Co ty sobie kurwa myślałaś? - Zacisnęłam szczękę, szukając wzroku Kris'a.
-A co ty myślałeś? ! Że masz cudną, przyzwoitą siostrzyczkę, która nie miała alkoholu, papierosów i prochów w ustach? To muszę cie zmartwić. - Zrobił zdziwioną minę. - Cholera! Mniejsza o to. Po pierwsze, wasi przyjaciele chcieli mnie zgwałcić. Nie wiem co im zrobiliście, ale postanowili się odegrać na mnie. Po drugie widziałam Nathaniela. - W końcu odnalazłam oczy Kris'a.
-Jacy przyjaciele? - Spytał zaniepokojony. - Zrobili ci krzywdę?
-Dany i Mark, nie ważne. Nathaniel powiedział, że ona mnie znajdzie czy tego chce, czy nie.
-Tylko tyle?
-Potem zemdlałam.
-Jesteś pewna, ze nie były to pijackie omamy? - Spytał Tony z kąśliwością w głosie. Posłałam mu spojrzenie pod tytułem: '' spieprzaj, i tak wiem, że nie jesteś lepszy.''
-Jestem tego pewna.
-O kim on mówił? - Głos Kris'a był obojętny, jakby wcale go to nie obchodziło.
-Nie wiem! Skąd moge wiedzieć!?
-Nic dziwnego, że nie wiesz, skoro uchlałaś się, jak... - W oczach stanęły mi łzy. Normalnie nie płacze, ale tym razem już nie mogłam wytrzymać. Źle się czułam, prawie mnie zgwałcono, a do tego nawiedzał mnie jakiś pieprzony nie człowiek.
-Tony wyjdź. - Przerwał mu Kris. Chłopak spojrzał na niego zaskoczony, ale wstał i wyszedł, posyłając mi nie miłe spojrzenie. Westchnęłam i otarłam łzy.
-Przepraszam, byłam pijana i po prostu... Nie wiem, nie myślałam. - Patrzył się przed siebie jakby w ogóle mnie nie było. Usiadłam koło niego desperacko pragnąc jego uwagi.
-Myślałem, że to coś dla ciebie znaczyło. - Powiedział cicho.
-Znaczyło, wciąż znaczy. Kris, proszę nie skreślaj mnie po jednym głupim wybryku z alkoholem. Ja nawet nie znam tego chłopaka, nie mam pojęcia jak do tego doszło, nie pamiętam nic, prócz Nathaniela. - Mówiłam załamanym głosem, dopiero teraz dotarło do mnie co ja zrobiłam, jaka byłam głupia.
-Zastanawiam się o kim mógł mówić. Koniecznie musimy do niego dotrzeć. - Mimo wszystko zabolało mnie to, że zmienił temat.
-Nie wiem, nie wiem czego ode mnie chce, kim jest, nie wiem nic, chce wrócić do domu i zapomnieć o tym, o tym wszystkim. - Wstałam i wyszłam czując jego wzrok na plecach. Tony stał na korytarzu oparty o ścianę Ominęłam go bez słowa. Mógł być na mnie zły, ale nie miał prawa mnie tak traktować. Wzięłam głęboki wdech, gdy poczułam na skórze promienie słońca. Co teraz miałam ze sobą zrobić? Powolnym krokiem wróciłam do domu, zamyślona zamknęłam za sobą drzwi i dopiero po chwili dotarł do mnie głos mamy.
-Nie będę jej kontrolować, jest już dorosła.
-Mogłabyś przynajmniej udawać, że coś cie to obchodzi. Nie po to ją tu przysłałem - Z uśmiechem na ustach szybko pobiegłam do kuchni i zatrzymałam się w drzwiach.
-Tata! - Rzuciłam mu się w ramiona.
-Och skarbie. - Objął mnie i mocno przytulił.
-Tak tęskniłam. - Tak miałam dosyć tego dnia, mimo że dochodziła dopiero druga że mój głos zadrżał, gdy wymawiałam te słowa.
-Ja za tobą też kochanie. - Uśmiechnął się potulnie i pocałował mnie w czoło, wypuszczając z ramion. W tej samej chwili, drzwi frontowe zamknęły się z trzaskiem, a do kuchni wszedł Tony.
-Cześć tato. - Powiedział oschle, wziął cole z lodówki i wbiegł na górę. Tata i mama patrzyli na niego ze zdziwieniem. Nigdy się tak nie zachowywał. Tony przecież zawsze był miły. Patrzyłam w ślad za nim, walcząc ze sobą. Niestety wygrała ta słabsza strona.
-Pójdę z nim porozmawiać, a wy zróbcie coś do jedzenia. Jestem strasznie głodna. - Rzuciłam za sobą, wchodząc po schodach, uśmiechając się niewinnie.
-Jej, jak dobrze że cie znaleźliśmy.- Spojrzałam na nią zdziwiona. Przecież nie mogło mnie nie być, aż tak długo. Gdy o tym pomyślałam, zdałam sobie sprawę, że w parku jest już widno.
-O cholera. - Wstałam szybko, aż zakręciło mi się w głowie. Przytrzymałam się ramienia chłopaka, który stał koło mnie. - Sorry. - Chwiejnym krokiem ruszyłam w stronę wyjścia z parku.
-Gdzie idziesz? - Spytała Susan, zrównując się ze mną.
-Muszę wrócić do domu.
-Szkoda, jeżeli chcesz to poproszę kogoś, żeby cie odwiózł.
-Było by miło. - Uśmiechnęła się i pobiegła w stronę grupki chłopaków. Było mi wszystko jedno, kto to będzie, zależało mi tylko na szybkim dostaniu się do Kris'a. Zatrzymałam się przy samochodzie, którym tu przyjechałam i zaczekałam na Susan. Razem z nią przyszło dwóch chłopaków.
-To Mark i Dany. - Spojrzałam na dwie obce mi twarze. Mark był wysokim brunetem o brązowych oczach, szeroki uśmiechu i wielkich barach. Dany był jego bliźniakiem tylko blondynem, ten sam sposób ułożenia włosów na żel, ta sama postawa, ten sam uśmiech. Wzruszyłam ramionami i uśmiechnęłam się do nich krzywo.
-Ja jestem Kayla.
-Wiemy. - Powiedział Dany. - Znamy twojego brata.
-Och, to chyba fajnie? - Mój głos nie brzmiał zbyt pewnie, nie obchodziło mnie czy znali mojego brata, czy też nie. Byle by odwieźli mnie do domu.
-Do zobaczenia. - Pożegnała się blondynka, całując mój policzek.
-Na razie. - Poczłapałam się za chłopakami do ich wozu, ciągle czując mdłości i zawroty głowy. Usadowiłam się na tylnym siedzeniu razem z Markiem i po chwili zmierzaliśmy już do mojego domu.
- Kumplujesz się też z Krisem. - Stwierdził blondyn i mimo że nie było to pytanie, kiwnęłam głową.
-Tak, no i co z tego?
- Nie wiem czy wiesz, ale nie przepadamy za sobą. - Spojrzałam na niego, zaniepokojona tonem jego głosu.
-To nie moja sprawa.
-Nie? - Zaczął Mark, kładąc rękę na moim udzie.
-Nie i bierz ode mnie tą łapę! -Odsunęłam się od niego na tyle ile mogłam, ale wiedziałam, że i tak nie ucieknę Wpadłam w pułapkę.
-Twój braciszek i Kris, zrobili kiedyś coś czego nie powinni.
-Nie obchodzi mnie co zrobili, ja nie brałam w tym udziału. - Brunet przysunął się do mnie i uśmiechnął się szyderczo.
-Kochanie...
-Daruj sobie głupku i tak się nie boje. Co możesz mi zrobić? Zabijesz mnie? - Posłałam mu wyzywające spojrzenie, co nie było dobrym pomysłem, bo chwycił mnie za nadgarstki i przycisnął mocniej do fotela. Jedną ręką odpiął guzik moich spodni.
-Są gorsze rzeczy niż śmierć.- Zacisnęłam zęby próbując się wyrwać z uścisku, ale na marne.
-I tak tego nie zrobisz, bo zgnijesz w pierdlu. Nie przemyślałeś tego. Gdyby tylko ktoś nie wiedział, że jestem z wami, może i mielibyście jakąś szanse, a tak? Przykro mi, więc puszczaj mnie gnojku i po prostu odwieź do domu. - Mówiłam to wszystko pewnie, patrząc mu prosto w oczy, uśmiechając się złowrogo. Oblizał wargi i odsunął się zawiedziony. Odetchnęłam z satysfakcją. Po kilku minutach zatrzymaliśmy się pod moim domem, szybko wysiadłam z auta i spojrzałam na moich niedoszłych oprawców. - I tak mu powiem.- Zatrzasnęłam drzwi i wbiegłam do domu, ale nikogo nie zastałam w środku. Wzięłam szybki prysznic, przebrałam się, a gdy chciałam wezwać taksówkę okazało się, że zgubiłam telefon. Z frustracją zadzwoniłam z domowego. Po nie całej godzinie byłam już w akademii. Kris'a już wypisali i z tego co wyjaśniła mi pielęgniarka był w swoim pokoju. Po kilku trudnościach wpadłam tam zdyszana. Tony i Kris siedzieli na zaścielonym łóżku, przyglądając mi się ze złością w oczach.
-Nie ważne co zrobi... - Nie skończyłam, bo Tony rzucił mi swój telefon, który złapałam w locie i spojrzałam na wyświetlacz. Oddech uwiązł mi w gardle. Przed oczami miałam zdjęcie, gdy siedziałam na kolanach jakiegoś chłopaka, odchylona w tył bez bluzki, a moje pół przytomne spojrzenie utkwione było wprost w obiektywie. Jak to możliwe? Nie pamiętałam tego.Wybrałam kolejne. Na tym leżałam na nim, całując go w usta. To zdjęcie wyglądało, jak wyjęte z filmu porno. Nie miałam odwagi oglądać następnych. - Skąd to masz?
-Dostałem rano SMS-em . Co ty sobie kurwa myślałaś? - Zacisnęłam szczękę, szukając wzroku Kris'a.
-A co ty myślałeś? ! Że masz cudną, przyzwoitą siostrzyczkę, która nie miała alkoholu, papierosów i prochów w ustach? To muszę cie zmartwić. - Zrobił zdziwioną minę. - Cholera! Mniejsza o to. Po pierwsze, wasi przyjaciele chcieli mnie zgwałcić. Nie wiem co im zrobiliście, ale postanowili się odegrać na mnie. Po drugie widziałam Nathaniela. - W końcu odnalazłam oczy Kris'a.
-Jacy przyjaciele? - Spytał zaniepokojony. - Zrobili ci krzywdę?
-Dany i Mark, nie ważne. Nathaniel powiedział, że ona mnie znajdzie czy tego chce, czy nie.
-Tylko tyle?
-Potem zemdlałam.
-Jesteś pewna, ze nie były to pijackie omamy? - Spytał Tony z kąśliwością w głosie. Posłałam mu spojrzenie pod tytułem: '' spieprzaj, i tak wiem, że nie jesteś lepszy.''
-Jestem tego pewna.
-O kim on mówił? - Głos Kris'a był obojętny, jakby wcale go to nie obchodziło.
-Nie wiem! Skąd moge wiedzieć!?
-Nic dziwnego, że nie wiesz, skoro uchlałaś się, jak... - W oczach stanęły mi łzy. Normalnie nie płacze, ale tym razem już nie mogłam wytrzymać. Źle się czułam, prawie mnie zgwałcono, a do tego nawiedzał mnie jakiś pieprzony nie człowiek.
-Tony wyjdź. - Przerwał mu Kris. Chłopak spojrzał na niego zaskoczony, ale wstał i wyszedł, posyłając mi nie miłe spojrzenie. Westchnęłam i otarłam łzy.
-Przepraszam, byłam pijana i po prostu... Nie wiem, nie myślałam. - Patrzył się przed siebie jakby w ogóle mnie nie było. Usiadłam koło niego desperacko pragnąc jego uwagi.
-Myślałem, że to coś dla ciebie znaczyło. - Powiedział cicho.
-Znaczyło, wciąż znaczy. Kris, proszę nie skreślaj mnie po jednym głupim wybryku z alkoholem. Ja nawet nie znam tego chłopaka, nie mam pojęcia jak do tego doszło, nie pamiętam nic, prócz Nathaniela. - Mówiłam załamanym głosem, dopiero teraz dotarło do mnie co ja zrobiłam, jaka byłam głupia.
-Zastanawiam się o kim mógł mówić. Koniecznie musimy do niego dotrzeć. - Mimo wszystko zabolało mnie to, że zmienił temat.
-Nie wiem, nie wiem czego ode mnie chce, kim jest, nie wiem nic, chce wrócić do domu i zapomnieć o tym, o tym wszystkim. - Wstałam i wyszłam czując jego wzrok na plecach. Tony stał na korytarzu oparty o ścianę Ominęłam go bez słowa. Mógł być na mnie zły, ale nie miał prawa mnie tak traktować. Wzięłam głęboki wdech, gdy poczułam na skórze promienie słońca. Co teraz miałam ze sobą zrobić? Powolnym krokiem wróciłam do domu, zamyślona zamknęłam za sobą drzwi i dopiero po chwili dotarł do mnie głos mamy.
-Nie będę jej kontrolować, jest już dorosła.
-Mogłabyś przynajmniej udawać, że coś cie to obchodzi. Nie po to ją tu przysłałem - Z uśmiechem na ustach szybko pobiegłam do kuchni i zatrzymałam się w drzwiach.
-Tata! - Rzuciłam mu się w ramiona.
-Och skarbie. - Objął mnie i mocno przytulił.
-Tak tęskniłam. - Tak miałam dosyć tego dnia, mimo że dochodziła dopiero druga że mój głos zadrżał, gdy wymawiałam te słowa.
-Ja za tobą też kochanie. - Uśmiechnął się potulnie i pocałował mnie w czoło, wypuszczając z ramion. W tej samej chwili, drzwi frontowe zamknęły się z trzaskiem, a do kuchni wszedł Tony.
-Cześć tato. - Powiedział oschle, wziął cole z lodówki i wbiegł na górę. Tata i mama patrzyli na niego ze zdziwieniem. Nigdy się tak nie zachowywał. Tony przecież zawsze był miły. Patrzyłam w ślad za nim, walcząc ze sobą. Niestety wygrała ta słabsza strona.
-Pójdę z nim porozmawiać, a wy zróbcie coś do jedzenia. Jestem strasznie głodna. - Rzuciłam za sobą, wchodząc po schodach, uśmiechając się niewinnie.
wtorek, 9 kwietnia 2013
Rozdział 13
Koniec roku szkolnego. Teraz już wiem czym tak jarają się nastolatkowie. Nie chodziłam zbyt wiele do szkoły, ale i tak cieszyłam się na wakacje. Nie miałam jeszcze żadnych planów, ale na pewno nie będę siedzieć w domu dwa miesiące. Kto w ogóle wpadł na pomysł, żeby na zakończenie przychodzić ubranym na galowo? Przecież to obłęd, wszyscy powinni mieć na sobie kolorowe ubrania, miała zacząć się nowa przygoda w ich życiu, nie był to zwyczajny dzień, więc przynajmniej dziś każdy powinien się wyróżniać, a nie wyglądać jak pani bądź pan profesor. Ja nie miałam zamiaru kontynuować tej beznadziejnej tradycji i założyłam śliczny sweterek w kolorze morskim i czarną spódnice do połowy uda. Elegancko, ale i z pazurem. Lekko spóźniona trafiłam na krótki apel, potem odbyło się pożegnanie ostatnich klas, pod koniec uroczystości rozdane zostały świadectwa i do domu. Wszystko trwało półtorej godziny, najnudniejsze półtorej godziny w moim życiu. Kris'a nie było. Wciąż leżał w ''szpitalu'', lepiej się czuł, ale nie na tyle by przyjść do szkoły. Czy miedzy nami doszło do czegoś w tym czasie? Prócz niewinnych kilku pocałunków i paru długich rozmów do późnej nocy, nie. Nie wiem czy można było uznać to za związek. Dobrze się przy nim, czułam, ale chyba nie byłam w stanie teraz tego określić. Zamyślona stałam pod budynkiem szkoły, czekając na Ton'ego, tak byłam zagłębiona w swoje rozmyślania, że z początku nie zauważyłam jak podszedł do mnie Lal. Przyjaciel Ton'ego.
-Hej. - Przywitał mnie szerokim uśmiechem.
-Hej. - Spojrzałam na niego pytająco, raczej rzadko ze sobą rozmawialiśmy, mimo że go lubiłam. Był śmieszną ciamajdą, miał swój urok, ale na pewno nie był w moim typie.
- Wiesz są już wakacje i tak pomyślałem sobie czy może...
-Kayla! - Podbiegła do nas blond włosa Susan, chodziłyśmy razem na angielski i biologie, ale nie utrzymywałyśmy ze sobą zbyt bliskich stosunków. Podsumowując prawie z nikim nie byłam blisko, nie miałam przyjaciół i żadnej paczki znajomych oprócz Kris'a i Niny, z którą zaczęłam się dogadywać. Odwróciłam się w stronę dziewczyny zaciekawiona, tym co ma mi do powiedzenia. - Słuchaj, robimy dziś imprezkę, zainteresowana? - Uniosłam brwi do góry zastanawiając się nad propozycją i po chwili kiwnęłam głową energicznie.
-Gdzie?
-Za miastem jest stary opuszczony park, o siódmej po ciebie przyjedziemy jeśli chcesz. - Powiedziała ze świecącymi oczami.
-Okey, co mam przynieść?
-Nic, wszystko załatwiam ja z chłopakiem. - Mówiąc to uśmiechała się tajemniczo, zaintrygowało mnie to.
-No dobrze, w takim razie, do zobaczenia.
-Papa. - Rzuciła odchodząc w stronę wysokiego chłopaka.
-Lal, mam nadzieję, że nie było to nic ważnego. Porozmawiamy kiedy indziej, a teraz wybacz. - Nie czekając na to co odpowie, rzuciłam się biegiem w stronę brata. Kazałam się natychmiast odwieść do domu. Miałam trochę czasu, ale i tak od razu zaczęłam się szykować. Byłam tak podekscytowana, jakbym szła na swoją pierwszą imprezę. Po milionie pytań Ton'ego, wskoczyłam do wanny, zastanawiając się w co się ubrać. Moim rozmyślaniom przerwało pukanie do drzwi.
-Czego? -Warknęłam niezadowolona, że ktoś mi przeszkadza.
-Nie powiedziałaś mi jeszcze, gdzie ma odbyć się ta impreza. - Jezu, czy on nie może dać już spokoju?
-W jakimś parku, czy coś takiego. Nie ważne i tak Susan po mnie przyjedzie.
-Kay, nie wiem czy to dobry pomysł.
-Przestań ględzić Tony i daj mi się spokojnie wykąpać.
-Kris nie będzie zadowolony.
-Nie jestem jego własnością. - Upomniałam go, kończąc tym temat. Gdy wyszłam z wanny, powoli zaczęłam suszyć włosy. Potem zrobiłam ostry makijaż i włożyłam strój, który w między czasie sobie przygotowałam. Czarna bokserka, na to zarzucona skórzana kamizelka, jasne spodnie i lakierowane trampki w kratkę. Na luzie, ale seksownie. Przyjrzałam się swojemu odbiciu w lustrze. Może być stwierdziłam, zagryzając wargę. Usłyszałam trąbienie samochodu. W podskokach podbiegłam do drzwi.
-Wychodzę! - Krzyknęłam i zrobiłam tak jak powiedziałam. Z uśmiechem wskoczyłam do srebrnego audi, witając się ze wszystkimi w środku, czyli Susan, jej chłopakiem i czarnowłosym skejtem. Luisem.
-Trzymaj. - Blondynka podała mi pół pełną butelkę whisky. Przyjęłam ją z uśmiechem i pociągnęłam spory łyk, czując gorzko-ostry smak w ustach. - Czyli zaczynamy wakacje! - Wrzasnęła ze śmiechem wyrzucając ręce do góry i całując Jeremiego- swojego chłopaka w policzek.
Na miejsce dotarliśmy w dwadzieścia minut. Mimo że na dworze było jeszcze jasno, gdy weszło się w głąb parku, miało się wrażenie, że jest późny wieczór. Oprócz naszej czwórki, na miejsce dotarło jeszcze około dziesięć osób, nikogo z nich nie znałam i większość wyglądała na trochę starszych. Do moich uszu dotarła muzyka. Rozejrzałam się w około szukając jej centrum, ale nigdzie niczego nie dostrzegłam. W oddali słychać było kolejne nadjeżdżające samochody, zapowiadało się ciekawie. Podeszłam do skrzynek z piwem stojących pod wielkim drzewem i wzięłam sobie od razu dwa. Uderzając kapslem o kapsel, otworzyłam jedną butelkę i niemalże na raz wypiłam połowę. Kołysząc biodrami ruszyłam w stronę już tańczącej grupki. Szlug za szlugiem, butelka za butelką, tabletka za tabletką. Piłam i brałam wszystko co wpadło mi w ręce, głupie wiem, ale lubię bawić się dobrze, nawet jeżeli potem mam czuć się jakbym umierała. Co raz mniej ogarniałam, ale teraz świat był piękny, mimo że się chwiał.
-Chodź, gramy w butelkę. - Wykrzyczała mi do ucha Susan, łapiąc mnie za rękę i ciągnąc za sobą. Ze śmiechem zajęłam miejsce w kółeczku.
-Ja zaczynam. - Oznajmiła czerwonowłosa dziewczyna w różowej sukience. Pochyliła się i zaczęła kręcić pustą butelką, która zatrzymała się na Luisie. - Pytanie czy wyzwanie? - Spytała z nikczemnym uśmiechem.
-Wyzwanie. - Powiedział chłopak odważnie.
-W takim razie musisz... Pocałować się z Joelem. - Skejt spojrzał na nią ze śmiechem, wstał i podszedł do niskiego niebieskowłosego chłopaka, który stał przy alkoholach. Co oni mieli z farbowaniem włosów na kolorowo? Chwycił go za brodę i pocałował. Zaskoczony chłopak wyrwał się z uścisku Luisa i posłał mu zabójcze spojrzenie. Tamten nic sobie z tego nie zrobił i wrócił do naszego grona z szerokim uśmiechem.
-Teraz ja. - Luis wylosował Susan, ta zaś trafiła na Jasmin, a Jasmin na mnie. Obserwowałam ją uważnie, gdy wymyślała mi zadanie.
-Najpierw musisz zdjąć bluzkę, a potem przylizać się z Lukiem. Tylko nie ma to być niewinny całusek, tylko coś ostrego.
-W porządku. - Z ledwością wstałam na nogi. Ściągnęłam najpierw kamizelkę, potem na ziemie poleciała bokserka. Chwiejnie podeszłam do Luka. Był to umięśniony niebieskooki brunet, o olśniewającym uśmiechu. Okrakiem usiadłam mu na kolanach i językiem musnęłam jego wargi. Usłyszałam za sobą pogwizdy i śmiech. Ciągle siedząc wychyliłam się do tyłu i spojrzałam na Jasmin. - Ostro tak? - Kiwnęła głową. Powoli i zmysłowo wróciłam do poprzedniej pozycji, ręce położyłam na torsie Luka, pchnęłam go na ziemie i zaczęłam całować. Gdy poczułam jego dłonie na piersiach wydałam cichy pomruk i odsunęłam się od niego. Spojrzał na mnie zawiedzionym wzrokiem, gdy wstałam oblizując wargi. Ukłoniłam się. - Ta dam. - Podniosłam swoje rzeczy i szybko je na siebie włożyłam. - A teraz wybaczcie moi drodzy, ale muszę siusiu. Niech nikt nawet nie waży się mnie podglądać. - Powiedziałam groźnie patrząc na chłopaków i ruszyłam w głąb parku. Wszystko co raz bardziej się kręciło, a ja ledwo stałam na nogach. Poczułam mdłości i zgięłam się w pół wypróżniając żołądek z nadmiaru wódki, gdy się wyprostowałam z piskiem odskoczyłam do tyłu, nie mal tracąc równowagę. Przede mną stał Nathanel. Co on tu robił?
-Ona cie zdobędzie, czy tego chcesz, czy nie. - Szepnął mi do ucha, a wtedy zapadłam się w ciemność.
-Hej. - Przywitał mnie szerokim uśmiechem.
-Hej. - Spojrzałam na niego pytająco, raczej rzadko ze sobą rozmawialiśmy, mimo że go lubiłam. Był śmieszną ciamajdą, miał swój urok, ale na pewno nie był w moim typie.
- Wiesz są już wakacje i tak pomyślałem sobie czy może...
-Kayla! - Podbiegła do nas blond włosa Susan, chodziłyśmy razem na angielski i biologie, ale nie utrzymywałyśmy ze sobą zbyt bliskich stosunków. Podsumowując prawie z nikim nie byłam blisko, nie miałam przyjaciół i żadnej paczki znajomych oprócz Kris'a i Niny, z którą zaczęłam się dogadywać. Odwróciłam się w stronę dziewczyny zaciekawiona, tym co ma mi do powiedzenia. - Słuchaj, robimy dziś imprezkę, zainteresowana? - Uniosłam brwi do góry zastanawiając się nad propozycją i po chwili kiwnęłam głową energicznie.
-Gdzie?
-Za miastem jest stary opuszczony park, o siódmej po ciebie przyjedziemy jeśli chcesz. - Powiedziała ze świecącymi oczami.
-Okey, co mam przynieść?
-Nic, wszystko załatwiam ja z chłopakiem. - Mówiąc to uśmiechała się tajemniczo, zaintrygowało mnie to.
-No dobrze, w takim razie, do zobaczenia.
-Papa. - Rzuciła odchodząc w stronę wysokiego chłopaka.
-Lal, mam nadzieję, że nie było to nic ważnego. Porozmawiamy kiedy indziej, a teraz wybacz. - Nie czekając na to co odpowie, rzuciłam się biegiem w stronę brata. Kazałam się natychmiast odwieść do domu. Miałam trochę czasu, ale i tak od razu zaczęłam się szykować. Byłam tak podekscytowana, jakbym szła na swoją pierwszą imprezę. Po milionie pytań Ton'ego, wskoczyłam do wanny, zastanawiając się w co się ubrać. Moim rozmyślaniom przerwało pukanie do drzwi.
-Czego? -Warknęłam niezadowolona, że ktoś mi przeszkadza.
-Nie powiedziałaś mi jeszcze, gdzie ma odbyć się ta impreza. - Jezu, czy on nie może dać już spokoju?
-W jakimś parku, czy coś takiego. Nie ważne i tak Susan po mnie przyjedzie.
-Kay, nie wiem czy to dobry pomysł.
-Przestań ględzić Tony i daj mi się spokojnie wykąpać.
-Kris nie będzie zadowolony.
-Nie jestem jego własnością. - Upomniałam go, kończąc tym temat. Gdy wyszłam z wanny, powoli zaczęłam suszyć włosy. Potem zrobiłam ostry makijaż i włożyłam strój, który w między czasie sobie przygotowałam. Czarna bokserka, na to zarzucona skórzana kamizelka, jasne spodnie i lakierowane trampki w kratkę. Na luzie, ale seksownie. Przyjrzałam się swojemu odbiciu w lustrze. Może być stwierdziłam, zagryzając wargę. Usłyszałam trąbienie samochodu. W podskokach podbiegłam do drzwi.
-Wychodzę! - Krzyknęłam i zrobiłam tak jak powiedziałam. Z uśmiechem wskoczyłam do srebrnego audi, witając się ze wszystkimi w środku, czyli Susan, jej chłopakiem i czarnowłosym skejtem. Luisem.
-Trzymaj. - Blondynka podała mi pół pełną butelkę whisky. Przyjęłam ją z uśmiechem i pociągnęłam spory łyk, czując gorzko-ostry smak w ustach. - Czyli zaczynamy wakacje! - Wrzasnęła ze śmiechem wyrzucając ręce do góry i całując Jeremiego- swojego chłopaka w policzek.
Na miejsce dotarliśmy w dwadzieścia minut. Mimo że na dworze było jeszcze jasno, gdy weszło się w głąb parku, miało się wrażenie, że jest późny wieczór. Oprócz naszej czwórki, na miejsce dotarło jeszcze około dziesięć osób, nikogo z nich nie znałam i większość wyglądała na trochę starszych. Do moich uszu dotarła muzyka. Rozejrzałam się w około szukając jej centrum, ale nigdzie niczego nie dostrzegłam. W oddali słychać było kolejne nadjeżdżające samochody, zapowiadało się ciekawie. Podeszłam do skrzynek z piwem stojących pod wielkim drzewem i wzięłam sobie od razu dwa. Uderzając kapslem o kapsel, otworzyłam jedną butelkę i niemalże na raz wypiłam połowę. Kołysząc biodrami ruszyłam w stronę już tańczącej grupki. Szlug za szlugiem, butelka za butelką, tabletka za tabletką. Piłam i brałam wszystko co wpadło mi w ręce, głupie wiem, ale lubię bawić się dobrze, nawet jeżeli potem mam czuć się jakbym umierała. Co raz mniej ogarniałam, ale teraz świat był piękny, mimo że się chwiał.
-Chodź, gramy w butelkę. - Wykrzyczała mi do ucha Susan, łapiąc mnie za rękę i ciągnąc za sobą. Ze śmiechem zajęłam miejsce w kółeczku.
-Ja zaczynam. - Oznajmiła czerwonowłosa dziewczyna w różowej sukience. Pochyliła się i zaczęła kręcić pustą butelką, która zatrzymała się na Luisie. - Pytanie czy wyzwanie? - Spytała z nikczemnym uśmiechem.
-Wyzwanie. - Powiedział chłopak odważnie.
-W takim razie musisz... Pocałować się z Joelem. - Skejt spojrzał na nią ze śmiechem, wstał i podszedł do niskiego niebieskowłosego chłopaka, który stał przy alkoholach. Co oni mieli z farbowaniem włosów na kolorowo? Chwycił go za brodę i pocałował. Zaskoczony chłopak wyrwał się z uścisku Luisa i posłał mu zabójcze spojrzenie. Tamten nic sobie z tego nie zrobił i wrócił do naszego grona z szerokim uśmiechem.
-Teraz ja. - Luis wylosował Susan, ta zaś trafiła na Jasmin, a Jasmin na mnie. Obserwowałam ją uważnie, gdy wymyślała mi zadanie.
-Najpierw musisz zdjąć bluzkę, a potem przylizać się z Lukiem. Tylko nie ma to być niewinny całusek, tylko coś ostrego.
-W porządku. - Z ledwością wstałam na nogi. Ściągnęłam najpierw kamizelkę, potem na ziemie poleciała bokserka. Chwiejnie podeszłam do Luka. Był to umięśniony niebieskooki brunet, o olśniewającym uśmiechu. Okrakiem usiadłam mu na kolanach i językiem musnęłam jego wargi. Usłyszałam za sobą pogwizdy i śmiech. Ciągle siedząc wychyliłam się do tyłu i spojrzałam na Jasmin. - Ostro tak? - Kiwnęła głową. Powoli i zmysłowo wróciłam do poprzedniej pozycji, ręce położyłam na torsie Luka, pchnęłam go na ziemie i zaczęłam całować. Gdy poczułam jego dłonie na piersiach wydałam cichy pomruk i odsunęłam się od niego. Spojrzał na mnie zawiedzionym wzrokiem, gdy wstałam oblizując wargi. Ukłoniłam się. - Ta dam. - Podniosłam swoje rzeczy i szybko je na siebie włożyłam. - A teraz wybaczcie moi drodzy, ale muszę siusiu. Niech nikt nawet nie waży się mnie podglądać. - Powiedziałam groźnie patrząc na chłopaków i ruszyłam w głąb parku. Wszystko co raz bardziej się kręciło, a ja ledwo stałam na nogach. Poczułam mdłości i zgięłam się w pół wypróżniając żołądek z nadmiaru wódki, gdy się wyprostowałam z piskiem odskoczyłam do tyłu, nie mal tracąc równowagę. Przede mną stał Nathanel. Co on tu robił?
-Ona cie zdobędzie, czy tego chcesz, czy nie. - Szepnął mi do ucha, a wtedy zapadłam się w ciemność.
Subskrybuj:
Posty (Atom)